IN MEMORIAM

Toespraak gehouden door collega Houben tijdens de begrafenisplechtigheid:

Afscheid

Het afscheid van onze collega Eddy is een groot verlies voor ons korps, de politie en de hele gemeenschap. Hij was een toegewijde collega met het hart op de juiste plaats.

In zijn jarenlange carrière als rijkswachter, en nadien als Inspecteur van politie, heeft Eddy het beste van zichzelf gegeven. En dit met één doel voor ogen, het helpen van mensen. Hij stond jarenlang op straat, dag en nacht, in weer en wind om zijn job zo goed mogelijk uit te voeren. Zo ook die fatale zondag, toen hij met gevaar voor eigen leven, maar zonder enige aarzeling, tussenkwam om de burgers te beschermen. Want waar het nodig was ging Eddy voorop, moedig en onverschrokken.

Maar hij bracht ook rust en troost bij mensen die nood hadden aan een luisterend oor. Eddy was overal een graag geziene gast en de contacten waren altijd hartelijk. Hij kon ook de gemoederen bedaren met zijn speciale gevoel voor humor. Tijdens een discussie of na een zware interventie kon hij met één opmerking, één knipoog, alle spanning doen verdwijnen.

Eddy was zich bewust van het gevaar van zijn job en hij sprak daar vaak over. Daarom was hij ook zo bezorgd om zijn collega's. Als syndicaal afgevaardigde en secretaris van het NSPV was hij jarenlang actief om op te komen voor onze rechten. De veiligheid van zijn collega's was één van zijn absolute prioriteiten. Geen discussie ging hij uit de weg, maar steeds met het nodige respect voor zijn overheden. Hij verdedigde ook zijn collega's in vele tuchtdossiers en stond hen bij in raad en daad. Zijn steun aan ons was onvoorwaardelijk.

Hij was één brok ervaring, en maakte de jongere collega's op de interventiedienst wegwijs in de soms harde politiewereld. Ook zijn sociaal engagement binnen zijn dienst was groot. Met Eddy aan onze zijde waren we nooit alleen.

Na zijn werkuren was Eddy actief bezig om slachtoffers en minder bedeelden te helpen. Als mede oprichter en bestuurslid van vzw “'t prospèrke” hielp hij tal van activiteiten organiseren. Steeds met dezelfde bedoeling: de gemeenschap een helpende hand toesteken.

De sportkring van de rijkswacht en vriendenkring van zijn politiezone konden op zijn steun en inzet rekenen, altijd en overal. Zijn bijdrage om een goede werksfeer te creëren was groot.

Hij genoot ook van de kleine dingen van het leven, waar hij zo smakelijk kon over vertellen. Eddy was een sociaal en goedlachs persoon, zowel op als naast de werkvloer. Kleine problemen of een ruzie loste hij op met een kwinkslag of een flauwe grap.

Dat Eddy van ons is weggenomen doet veel pijn, maar de leegte die achterblijft zou hij zelf opgevuld hebben met sterke verhalen, sappige anekdotes en mooie herinneringen. Want Eddy had altijd wel iets interessant te vertellen. Ook zijn eerlijke mening en advies zullen we missen.

Ons eerbetoon aan hem is om zijn gedachtenis levend te houden.

We willen hem bedanken voor al zijn inzet en de mooie dingen die hij met ons gedeeld heeft. Ook zijn familie en vrienden delen we ons oprecht medeleven mee, vanwege alle collega's.

Eddy, het was ons een eer en genoegen om met je te mogen werken en we zijn blij je als mens gekend te hebben.

Eddy man, we gaan je missen. Maar één ding is zeker, vergeten doen we je nooit.

Homilie bij de uitvaart van Eddy Strijckers, St. Lutgardis 20 maart 2010.

Dierbare familie en vrienden van Eddy,

Vooreerst wil ik namens onze parochiegemeenschap ons christelijk medeleven betuigen bij het zo plotse overlijden van uw lieve echtgenoot, vader, familielid, collega en vriend.

Wanneer iemand plots sterft in de zomer van het leven, dan verschuift de aarde onder onze voeten. Ja, het dak van ons vertrouwen kraakt in zijn voegen. En wij worstelen met vragen. Waarom? Waarom hij? Waarom nu?

Waarom met iets dat mooi en goed is zo ongenadig afgebroken worden?

Waartoe heeft alles gediend? Wat betekent het leven eigenlijk?

En wij komen er niet uit. Er is eigenlijk geen antwoord te vinden.

En dat zijn de ogenblikken dat we samen zitten als verslagen kinderen.

Ontredderd, ontheemd, sprakeloos en kwetsbaar. Ogenblikken dat we naar beschutting zoeken. Bij elkaar. Maar ook bij Iemand die groter is dan ons denken, weten, voelen.

Want of we dat nu uitspreken of niet, diep in ons hart koesteren we allemaal de hoop dat de dood niet het laatste is. Ook de bijbelse woorden geven ons geen sluitend antwoord op lijden en verdriet. Maar ze willen ons met andere ogen leren kijken.

De bijbelse woorden zeggen ons dat het leven veel groter is dan al het tastbare en meetbare. Wij zien maar fragmentjes…De bijbel geeft ons de garantie van een liefhebbende God. Niet iemand die ver boven alles staat, maar een God, die zoals een moeder, een vader, geraakt wordt door alles wat ons raakt.

Die God die ons met liefde het leven heeft gegeven. En Hij wil niet dat daarvan iets verloren zou gaan.

Diezelfde God die ook de liefde in ons hart legt. Want als we stilstaan bij een mensenleven, ontdekken we dat niets er zoveel kwaliteit aan geeft, als de liefde en inzet waartoe iemand in staat is.

Het is die liefde die ons draagt. Ons menselijk maakt, meer dan wat ook. Die ons grote dingen laat doen.

Zo was Eddy, je echtgenoot, vader, collega, familielid en vriend een sociaal man. Begaan met anderen. Een super vader, een geweldig voorbeeld. Soms streng maar altijd rechtvaardig.

Eigenlijk een beetje een ruwe bolster met een klein hart. Maar een hart dat tegelijk groot kon zijn en open voor velen. Als hij zich eens ergens aan ergerde ging het altijd vlug over.

Ieder van u heeft aan hem zijn eigen persoonlijke herinneringen…teveel om op te noemen. Misschien mag ik het zo samenvatten:

Alles wat iemand met liefde doet, verbindt hem dieper met anderen en maakt hem onvergetelijk.

En daarom is vooral de liefde nu ook oorzaak van zoveel pijn en gemis. En tegelijk blijft de liefde het mooiste wat een mens in zich draagt. Juist omdat we kunnen liefhebben zijn we geliefd en kunnen we op God gelijken. Het is die liefde die ons onsterfelijk maakt.

Ze tilt ons op over de grenzen van ons kwetsbare lichaam en van ons aards bestaan.

Natuurlijk kan het verdriet om het veel te vroege heengaan van Eddy niet zomaar uit ons hart gewist worden. Het zal zijn weg moeten zoeken, met moeite en tijd en zeker ook sporen achter laten.

Maar niet dat verdriet zal onze herinnering onherroepelijk overschaduwen.

Immers, al het goede dat deze man gedaan heeft, de grootheid die hij in zich droeg en vooral de liefde die hij betoond heeft, zal de gedachtenis aan hem ombuigen tot een kracht, een troost en houvast.

Wat Eddy jullie: zijn gezin en familie; zijn collega's en vrienden; onze gemeenschap heeft gegeven, blijft kostbaar en onuitwisbaar. En niemand neemt dat van ons af.

En het is ook kostbaar in Gods ogen!

Het mooiste memento dat wij voor onze dierbare overledene kunnen oprichten is verder te gaan in het spoor van Eddy. Vooral in die zaken waarin hij "groot" is geweest: als vader en echtgenoot in het gezin, in de inzet in zijn werk en omgang met collega's, in zijn sociale engagementen….

De kwaliteit van een samenleving wordt bepaald door de som van de inzet en het engagement van zijn leden.

Iedere samenleving heeft ook morgen nood aan mensen die zich dienstbaar maken voor hun medeburgers en hen beschermen: zonder krampachtigheid en voor iedereen gelijk.

Politiemensen, brandweer en burgerlijke bescherming verdienen niet alleen respect voor hun inzet maar tegelijk ook alle mogelijkheden vanwege de maatschappij die zij dienen, om hun werk naar behoren en met een maximaal aan mogelijke persoonlijke bescherming te kunnen uitvoeren.

Wat de dienaren van een samenleving raakt, raakt de samenleving zelf tot in het hart zelf.

Bij het heengaan van geliefden en vrienden ervaren we onmacht omdat we het leven niet naar onze hand kunnen zetten.

Misschien wordt die onmacht wat kleiner, als we het leven wat meer kunnen bekijken als een gave en opgave, - en ik meen dat Eddy het leven zo zag - en als een geschenk van God.

Meer gekregen en gegeven dan wij zelf kunnen verdienen en daarom niet alleen van ons.

Wij moeten Eddy nu toevertrouwen aan de Schepper, aan God.

Hij zal nu op een andere wijze in jullie middens aanwezig blijven.

En ook God wil niet dat Eddy verloren gaat. Zijn leven is niet vergeefs geweest, als wij het beste wat in hem leefde nu ook vrucht laten dragen in ons leven.

Zo leeft hij voort in ons eigen hart.

En heel zeker ook in het hart en de handen van onze God en Vader zelf.

Amen.

Tony, priester